Naar de ELO van de toekomst?

Een discussieplek voor het elo2b project

Terugblik op het bezoek aan de Britse OU

24-05-2007 by Steven Verjans · 1 Comment · Instellingen in het buitenland

Open University LogoMet een beetje vertraging dan toch een verslagje van ons bezoek aan de Britse Open University. Het is een redelijk uitgebreid verslag, en je moet onderaan de link klikken om het helemaal te lezen. We hadden gesprekken met Martin Weller, Peter Wilson en Dean Taylor, en tijdens de lunch even met vice-rector Paul Clark.

  • Martin Weller was Programme Manager van de eerste fase van het OU-VLE programma in 2005 en is nu hoogleraar binnen het Institute of Educational Technology. Martin leek mentaal afstand te hebben genomen van het project, en was niet erg begeesterend. Hij beschreef dat zijn taak vooral bestond in het vastleggen van de randvoorwaarden van de ELO, het interviewen van de stakeholders, en het bestuderen van de alternatieven. Daarbij hadden ze gekeken naar de monolieten op de commerciële markt (Blackboard, WebCT), maar ook naar Sakai, als vernieuwende service-geöriënteerde oplossing. Ze zochten een ELO die ze konden aanpassen aan hun specifieke vereisten, maar die toch al voldoende “rijp” was. Het gebrek aan rijpheid van Sakai was ook de hoofdreden om die niet te weerhouden. Als een soort tussenoplossing zijn ze dan bij Moodle terechtgekomen. De inschatting van Martin is dat ze zichzelf 30% ontwikkeltijd bespaard hebben door voor Moodle te kiezen, omdat de Moodle software al in grote mate benatwoordde aan hun noden. De OU-UK heeft nu beslist om voor een aantal jaren Moodle te gebruiken, en intussen de evolutie op de ELO-markt in de gaten te houden. Volgens Martin heeft de OUNL voorsprong op de OU-UK, omdat wij al voor een aantal jaren BlackBoard zullen hebben, en nu al naar de volgende fase kunnen toe werken.
  • Ons tweede gesprek (op vrijdagochtend) was met Peter Wilson, lid van de “Strategy Unit” van de OU-UK, meer bepaald het “Learning & Teaching Office“. Dit gesprek vond ik heel interessant omdat de bedrijfsmatige achterkant van het leerproces aan de OU hier duidelijk aan het licht kwam. De OU-UK hanteert het model van de studentencohorten, d.w.z. er zijn 2 inschrijfmomenten per jaar, en studenten studeren per groep volgens een strak tijdsschema. De omvang van de cursussen is ook aanzienlijk groter: de standaard omvang van een cursus aan de OU-UK is 600 studie-uren. Daarbij worden ze begeleid door een groep van 7500!!! associate lecturers, die ook instaan voor de assessment van alle course papers aan het einde van de rit. Die hele machine is tot nu toe gebaseerd op papieren communicatie (eindtoetsen worden per brief naar de OU gestuurd, waar ze worden geopend en weer per brief naar de associate lecturers gestuurd). De online-activiteiten zijn beperkt tot gemiddeld 20 studie-uren op een totaal van 600. Voor de meeste bachelor cursussen wordt het tekstboek/werkboek model gehanteerd, net als aan de OUNL, en gebeurt de begeleiding door de Associate Lecturers via regionale sessies in studiecentra. Op Master’s niveau zie je meer verschillende modellen, zoals het business school model, dat veel meer groepsgericht is. Voor wetenschapsstudenten organiseert de OU zgn. Summer Schools, waar de nadruk ligt op experimenteer- en labowerk. De OU-UK zoekt naar een meer “blended” model, ook om het aandeel en de betrokkenheid van internationale studenten te verhogen. Tenslotte: de OU-UK biedt alle studenten een eigen e-mail adres, en daarmee toegang tot een zeer uitgebreide online bibliotheek.
  • Ons derde gesprek was met Dean Taylor, de programme manager van het OU-VLE programma. Op technisch vlak was dit het meest interessante, omdat Dean al van in het begin bij het programma betrokken is, en de technische aansturing waarneemt. Voor de implementatie van de OU-VLE (sinds 2005 ) is er 5 miljoen pond voorzien! Er werkt een team van 12 mensen voltijds aan de ontwikkeling van Moodle, en daarnaast worden sommige ontwikkelopdrachten uitbesteed aan moodle.com, de commerciële poot van het Moodle-verhaal. De keuze voor een Open Source oplossing brengt ook met zich mee dat je een deel van je werk teruggeeft aan de community: de OU-UK is intussen een supporting organisation voor Moodle. Een groot deel van de bijdrage ligt volgens Dean in de zgn. code cleaning, het opkuisen van de programma-code. De OU werkt vooral mee aan de core van Moodle, eerder dan het ontwikkelen van modules met extra functionaliteit. Op onze vraag naar mogelijke problemen van schaalgrootte antwoordt Dean dat er tot nu toe geen problemen zijn geweest. Er blijven wel nog een boel vragen openstaan: hoe regel je toegang van studenten als ze een vak afgelegd hebben, hoe beheers je de enorme massa (de OU heeft ongeveer 200.000 studenten!), e.d.m.

Interessant was dat een van de hoofdredenen voor de keuze van Moodle te maken had met strategische zichtbaarheid van de merknaam OU. Vroeger was de OU vooral gekend om zijn televisie-uitzendingen, maar die doen ze niet meer. De radicale keuze voor OpenSource software en voor Open Content (OpenLearn) is bedoeld om van de Open University terug een sterke merknaam te maken.

Wat onthouden wij van dit bezoek? De keuze van de OU-UK past goed bij hun cohort-model, dat eigenlijk sterk lijkt op het klasjes-model uit het reguliere onderwijs (al zijn er soms 15.000 studenten gelijktijdig in 1 vak), maar dat minder goed aansluit bij het anytime-anypace model van de OUNL. Voorlopig is het uitleveren van studiemateriaal nog grotendeels papier-gebaseerd, maar wat als de meerderheid van de materialen via het Web wordt uitgeleverd? Daarvoor bestaan er ook binnen de OU-UK nog geen procedures.

One Comment so far ↓

Leave a Comment